Mijn weg naar succes: 5 knelpunten waar freelancers & ondernemers liever niet over spreken

Voor jezelf beginnen, eigen baas zijn, ‘de freelance fase’ of ‘betaald pre-zwangerschapsverlof’. Ja, ik heb ze allemaal gehoord. Tijd om eens uit de doeken te doen waarom ik eigenlijk écht voor mijzelf ben begonnen en welke punten hieraan kleven maar nooit worden besproken.

Met grote slokken drink ik mijn sinaasappelsap op. Brunch; mijn vaste woensdag moment. Ik kijk naar mijn lunch en besef dat ik mezelf hierbij flink toe lieg. Dit is eigenlijk gewoon lunch. Maar door het gebrek aan ontbijt op de woensdag, noem ik het steevast brunch. En ja: dat kan óók prima met een grote couscous salade. Al is die “Heerlijk frisse framboos mimosa” nét wat teveel van het goede.
Mijn ogen glijden over de kaart. To mimosa or not to mimosa… “Cher!” Over het terras galmt een volle mannenstem. Het type stem waarvan je automatisch moet glimlachen. “Cher! Hier!” Zijn hand schiet de lucht in. “Hou even een stoel voor me vrij, wil je?” Ik zet mijn tas op de stoel naast me en rond mijn artikel snel af. Net wanneer ik de laatste punt zet, komt de lang verloren vriend naast me zitten. Zijn bruine stoppelbaardje prikt als hij me een kus op mijn wang geeft. “Dát is een tijd geleden. Twee, misschien wel drie jaar? Hoe gaat het? Wat doe je nu?” De nadruk ligt op de laatste zin en terwijl hij die zin uitspreekt kijken zijn ogen me verwachtingsvol aan. “Nou… Eh. Ik ben een soort van voor mijzelf begonnen.” Stamel ik.
“Wat!” Hij neemt een grote slok uit mijn cappuccino. Ah. Nothing’s changed. “Wat geweldig, meid!” Zijn ogen worden wat groter als hij uitroept: “Je bent eigen baas. Daarom kun je natuurlijk hier zitten op terrasjes op een woensdagochtend.” Nog een slok uit mijn heerlijke, romige cappuccino volgt en wanneer hij het kopje weer neerzet besluit ik dat ik de rest aan hem doneer. Ik bestel wel een nieuwe. “Waarom ben je voor jezelf begonnen?”

Maar waarom bén je nou voor jezelf begonnen?

Om eerlijk te zijn was dit nooit een ambitie. Ik ben voor mijzelf begonnen omdat dit zo op mijn pad kwam. Het was geen bewuste keuze. Ook ik viel ten prooien van een van die bekende bedrijven die wel mensen fulltime in dienst willen hebben, maar geen extra kosten. Waardoor ik voor ik het wist als ZZP-er geregistreerd stond en voor een heel laag uurloon fulltime aan het werk was bij een online marketing bureau. Wel werd mij heel lief verteld dat ik “toch echt even een andere klant erbij moest zoeken” omdat “anders de belastingdienst boos op mij zou worden”.
Gelukkig ben ik gezegend met een moeder die goed is in alles waar bedrijfsvoering, ondernemingsrecht, cijfers en geld bij komen kijken en die tikte mij op mijn schouder. Vermoedelijk deed ze dit terwijl ik weer eens in mijn koud-wordende thee aan het staren was en iets uitkraamde over dat ik niet wist wat ik wil met mijn leven. Heel fijn, want ik was – in opdracht van dit bureau – totaal illegaal bezig.

Meer weten over het verschil tussen verkapt dienstverband en echt zelfstandig ondernemen?
Lees het hier!

 

Kort hierna stelde ik voor mijzelf wat richtlijnen op. Zo wilde ik vanaf dat moment niet meer boven de 3 dagen in de week interim bij een bedrijf werken en heb ik wat algemene voorwaarden opgesteld. Hierna was het hek van de dam, het vuur schoot in mijn ogen en voor ik het wist had ik mij ingeschreven voor verschillende pitches en wat ik acquisitie aan het plegen.

Mijn originele plan was om als freelancer aan de slag te gaan en hiernaast een hobby-blog te hebben. Dit groeide door en door totdat ik op een dag de vraag kreeg van een van mijn relaties nadat ik wéér aanraadde dat het marketingtechnisch gezien interessanter was om haar bedrijven samen te voegen onder één naam. Wat die vraag was? “Waarom heb jij zelf wel je blog en bureau los?” Ja, daar kon ik niet op antwoorden. Hoe vertel je een betalende klant dat die schrijvers die je inhuurt, de online marketeer die je regelmatig op zaken zet en het groeiende lezersaantal op je blog stuk voor stuk een uit de klauwen gelopen scenario is? Niet.

Terug naar de tekentafel! Mijn map met belangrijke documenten kende eind die dag 3 documenten: een lijst met voorwaarden waaraan een bedrijf moet voldoen en waar ik op moet letten, algemene voorwaarden én een re-branding plan om mijn blog en bureau onder één merk samen te voegen. En daar was het. Ik was vanaf dat moment langzaam in de transitie gegleden van freelancer naar heuse ondernemer en ik ben van mening dat ik nu – 4 maanden later – nog steeds volop in die transitie zit.

Waar liep je tegenaan?

Ik ben toch altijd een beetje jaloers op die doorgewinterde ondernemers die heel goed weten vanaf moment één waar zij voor werken. Met een starre blik zijn ze vast gepind op de toekomst: een miljoenen concern opzetten. Doordat mijn weg naar ondernemerschap alles behalve op die manier verliep, ben ik zonder enige kennis begonnen aan dit avontuur. Voor mij veel kopzorgen en als ik terug kijk had ik het zeker anders gedaan. Maar nu… Nu kan ik wel mooi flink wat dingen delen. Waar liep ik tegenaan? Tegen een hoop! Hier heb ik de dingen gepakt waar veel freelancers en ondernemers niet over spreken.

1. Verkapt dienstverband

Wist jij dat zo iets bestond? Inmiddels is het regelmatig in de media gekomen en de belastingdienst heeft hier dan ook een flinke klopjacht op geopend. Een paar jaar geleden was dit echt nog niet zo – of in ieder geval niet in mijn mediabubbel en bij de mensen waar ik mee omging. Wat zegt de belastingdienst over verkapt dienstverband? Niet heel veel duidelijke taal. Wel zijn ze uitgesproken over wanneer je zzp-er of freelancer bent:

“Als zzp’er of freelancer voert u werkzaamheden uit voor verschillende opdrachtgevers, op basis van een commerciële overeenkomst. U werkt in opdracht, zonder dat er sprake is van een dienstverband. Dat laatste is heel belangrijk. Als u zelfstandig ondernemer bent, hoeft een opdrachtgever namelijk geen loonbelasting en premies voor u af te dragen.”

Een ander woord voor verkapt dienstverband is schijnzelfstandigheid. Hier hoort de volgende definitie bij:

“Schijnzelfstandigheid is een vorm van sociale fraude. Het gaat om werknemers die het statuut van zelfstandige hebben maar in werkelijkheid een beroepsactiviteit uitoefenen onder het gezag van de werkgever.”

In principe ben je dus niet volledig zelfstandig als je bijvoorbeeld meer dan 70% van je inkomen krijgt van één klant. Hierdoor kun je al snel niet vier dagen in de week interim zitten bij één klant – tenzij je in één dag zoveel productie kunt draaien dat je toch aan die 70-30% regel zit. Dit was voor mij een grote valkuil en ik raad iedereen aan om hier dan ook goed naar te kijken wanneer je een interim opdracht binnenhaalt.

2. Betalingstermijnen

Na verschillende keren contact te hebben gehad, mag je eindelijk je modelovereenkomst tekenen. WAT?! Bij betalingstermijn staat er ineens twee maanden of erger nog: één maand nadat de opdrachtgever het tussenbureau heeft uitbetaald. “We betalen je natuurlijk gewoon binnen een maand uit!” of “Het is voor de vorm.” Klinken deze opmerkingen je bekend in de oren? Dan ben je vast ook wel bekend met het probleem dat ‘wachten op je geld’ heet. Ervaring leerde dat een bureau dat zo’n wurgcontract had toegeschoven, me bijna iedere maand pas na 3 maanden wilde uitbetalen. Hier kon ik weinig tegen beginnen dankzij dit zinnetje. Opletten dus!

3. Bedrijven willen detacheren

Uitgenodigd worden voor een kop koffie met de belofte voor de leukste, beste functie ooit is altijd heel vlijend. Totdat je ineens beseft dat de functie niet gaat om een functie binnen het bedrijf dat nu met jou aan tafel zit, maar een functie bij een ander bedrijf.

Detachering is in principe prima, al geef ik zelf voorkeur aan interim opdrachten die ik zelf binnenhaal. Dit komt door twee redenen: 1. Het uurtarief is vele malen hoger als er geen tussenpartij bij zit en 2. Je kunt beter onderhandelen over de afspraken zoals je betalingstermijn en duur van de overeenkomst.

Begin je net als ZZP-er? Dan zou ik zeker detachering aanraden. Op deze manier kun je flink aan je portfolio werken en niet direct veel risico lopen.

4. Administratie

Wat heb ik mij hier op verkeken! De belastingdienst communiceert in een schaduwtaal dat lijkt op Nederlands maar eigenlijk gewoon een totaal andere taal is. Plus…Wanneer je de hulplijn van de belastingdienst belt, krijg je vaak informatie die net niet helemaal op jouw situatie aansluit. Ik raad daarom aan zo snel mogelijk iemand in de armen te nemen die jou kan helpen bij je administratie.

Ik heb zelf een heel fijn administratiebureau dat ik rond de €50,- per uur betaal. Klinkt als een hoop? Klopt. Al… Voor het compleet bijhouden van mijn administratie (inclusief invoeren van BTW-bonnen en het doen van mijn IB-aangiften) rekende ze 3 uur en dit leverde mij meer dan 1000 euro in belastingvoordeel op! Om nog maar te zwijgen over hoeveel uur ik kwijt wa geweest als ik zelf in deze materie had moeten duiken. Nu kon ik terwijl zij bezig was met mijn administratie zelf aan het werk, en had ik dus dubbel voordeel.

5. Eenzaamheid

Zie je die Freelancer wéér wat posten op Instagram? Of zit die Digital Nomad nu in Azië en morgen in Australië? Ja, het ziet er van de buitenkant heel aantrekkelijk uit: eigen baas zijn. In werkelijkheid is het toch wat minder rooskleurig. Tenzij je interim kunt werken, heb je helaas geen collega’s. Je doet het echt alleen. Nu kunnen werkplekken die je kunt huren samen met andere ZZP-ers wel aanvoelen als een soort surrogaat kantoor met surrogaat collega’s, maar als het slecht gaat ben jij uiteindelijk alleen verantwoordelijk voor je toko. Hou hier rekening mee.

Werk jij beter samen in teamverband maar wil je toch alleen een onderneming beginnen? Weeg dan goed af of de voor en tegen argumenten in de positieven uitkomen.

 

 

Ben jij van plan om eigen baas te worden of een onderneming te starten?
Laat het ons weten via #ONLINENATIVE.

Heb je vragen aan Cherylle? Stel ze via onze social media kanalen of mail haar.

1