Life

Verhalen voor voyeurs #1 De dag dat de automaat mijn pincode niet meer wist

Wat is er leuker om te ontdekken dan mensen? Stiekem voyeur spelen zit in ons allemaal. Met die reden regelmatig een stukje dat ik opvang ergens in mijn heftige avonturen in de Jordaan – en ver daarbuiten. Soms romantisch, soms rauw, soms verlegen maar altijd echt gebeurd en zelf gehoord. De schrijfstijl loopt uit een, maar het doel blijft hetzelfde: even een stukje legaal voyeur-zijn om de mens in haar puurste vorm te (her)ontdekken.

De dag dat de automaat mijn pincode niet meer wist

Met het schaamrood op mijn wangen, duw ik het groene plastic opnieuw in het apparaat. Afkeurend schreeuwt het mij toe. Pincode incorrect. Nooit had ik gedacht dat 2 woorden mij zo onzeker zouden kunnen maken. “Ik.. Dit..” Het groene pasje wordt er resoluut uitgetrokken en ik zoek opnieuw of ik echt niet wat meer contant geld bij me heb. Vanachter het grote, metalen espressoapparaat schreeuwt een klein, chinees meisje: “Large Flat White met amandel.” Ik voel een druppel zweet over mijn slaap heen rollen.

Daar sta ik dan. Met vijftig cent aan contanten en een pinpas die mijn pincode weigert. Een beetje van slag kijk ik de jongen achter de kassa aan. Al jaar en dag ben ik zijn vaste klant op de woensdag en vrijdag. Sebas – zo heet hij – is mijn favoriet. Niet alleen om zijn killer coffee skills,maar ook omdat hij met zijn studie Politicologie mij steevast onder de tafel beargumenteerd.

Zo doende staat er iedere woensdag om 15:00 uur een grote koffie met een klein scheutje amandelmelk voor mij klaar – die hij dan samen met mij opdrinkt. Al zittend op de toonbank met een flesje water aan zijn lippen, heeft hij het bevlogen over de onzin en zin van de hedendaagse politiek. Waarop ik – al zittend op een van de grote stoelen tegenover de bank – me staande hou en soms en rake klap weet uit te delen.

Op vrijdagen heeft hij het drukker waardoor er geen plek is voor zijn versleten jeans op de toonbank. Nee, dan kan ik rekenen op een grote Flat White en een ijskoude hand in mijn nek wanneer hij om 15:30 uur pauze heeft. Even bevlogen als op woensdagen besluit hij dan ook er ‘toch nog even dat artikel van vanochtend moet worden door genomen’. Maar vandaag loopt het niet zo als gepland. Sebas is er, ik ben er, de discussies liggen op de tong maar.. Mijn pinpas weigert mee te werken.

Ik stamel een beetje terwijl ik mijn lievelingsbarista aankijk. Hij op zijn beurt trekt zijn wenkbrauwen op en zegt gemoedelijk: “Laat het maar, dan krijg je deze van mij.” Een knipoog volgt. Ongemakkelijk stamel ik dat ik vrijdag nog wel even kom afrekenen en gris de koffie van de toonbank.

Wanneer ik rustig zit, bel ik direct mijn bank op. Een norse vrouw met een zware shag-stem neemt op, vraagt mij om mijn gegevens en blaft mij wat dingen toe. Na een kort, heftig gesprek van zo’n 2 minuten, hang ik met trillende handen op. Sebas legt zijn koude hand in mijn nek. “Zit je nou nog te stressen, schoonheid?” Knipoogt hij. “…hij is verlopen.” “Wat is verlopen?” “Mijn pas,” zucht ik, “mijn pas is verlopen. Ik kan dus niet pinnen. De nieuwe komt er nu aan. Ze zijn vergeten hem te versturen.” Sebas geeft me een grote glimlach en duwt me een dadel in de hand. “Hier, eet. Die koffie is van mij en je hebt je pas weer snel. Niet stressen.” Hij neemt plaats naast me op de bank, vouwt zijn benen in kleermaker zit en leunt wat naar voren.

“Dus… Heb je het gelezen van de rechter en het klimaat gedoe?” Zijn ogen glimmen iets helderder bij iedere klank die hij uitspreekt. Let the games begin.

Change language