Dating drama #1: Hoe een stalker geboren wordt

Soms heb je dat gewoon. Dat je in de ogen kijkt van iemand en direct weet: JA! Ja, dit is het dus echt HELEMAAL… Niet. Gewoon helemaal niet dus. Daten geeft mij dit gevoel iets te vaak. In Dating Drama zoek ik naar de liefde terwijl ik onderzoek doe naar dates. Zie het als een kruizing tussen een dagboek en een collage: je kunt alles apart lezen, maar het is leuker als je alle episodes kent. Tijd om je mee te nemen naar mijn eerste date, mag ik je voorstellen aan James?

James. Bleek gelaat, slecht gebit en een nog slechtere adem. Ja, hij was het helemaal niet. Ik kan het mooier maken, ik kan het liever brengen maar het punt blijft: dit ís de lieve versie. Dit is de versie waarbij ik hem spaar. Pak je popcorn want hé, leedvermaak = smullen!


Met opgetrokken neus kijk ik naar Nadine. “Ik heb een date,” geef ik toe. “En ik weet niet of ik hem echt leuk ga vinden.”
       “Maar waarom ga je als je überhaupt geen zin hebt?” Nadine laat zich op mijn roze bank vallen terwijl ze zich bezig houdt met een van de vragen die ik iets te vaak door mijn eigen hoofd spelen. Waarom ga ik eigenlijk? Omdat het kan. Omdat ik moet. Omdat ik ongelooflijk onzekere trekjes heb en van mijzelf, aan mijzelf, moet bewijzen dat ik niet compleet niet datebaar ben. Omdat. Ja, eigenlijk al dat bovenstaande. Daarom.

Hij kwam te vroeg

Ik besluit voor mijn roze ribfluweel broek te gaan en app James de Brit dat ik onderweg ben. Ik krijg een voice message. Hij is vroeg, heeft honger en man… Kunnen we even een momentje hebben over wat zijn accent in mij teweegbrengt? Ik smelt. Ik smelt nog eens. En ik trek een andere broek aan en fiets iets te snel naar Volt.

“Ik voel me altijd schuldig als ik vlees bestel terwijl ik tegenover een vegetariër zit.” Deze zin is er nog niet uit of hij propt zijn mond voor de tweede keer vol met een ongelooflijke grote, druipende hap vlees van zijn buiten proportioneel grote hamburger. Het vet druipt over zijn kin en een lichte walging borrelt in me op wanneer ik merk dat hij het niet zal wegvegen. Pas bij de 3e hap roept hij de hulptroepen in: zijn mouw. Een mentale kokhals verder, zet ik een lief glimlachje op.
       “Ach, is nergens voor nodig hoor. Ik ben best eh…” zijn mond valt open en een luid gesmak neemt de ruimte over. “…chill.”
       Mijn eetlust verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Met zijn mond nog half vol, maakt hij de 5e zin af die startte met “…mijn moeder heeft zoveel geld…”
       Ik onderdruk een gaap terwijl ik moeite doe om zijn verhaal te volgen. We zijn inmiddels een half bord verder en ik weet inmiddels alles van zijn moeder en het geld dat ze heeft geërfd. Hij was zo vriendelijk het hele beeld te schetsen, beginnend met hoe hij op haar dood wacht, hoe zijn bijzonder dure kostschool was en hoeveel mannen zijn moeder kon krijgen want ze is zó knap dat hij twijfelt of hij ooit een vrouw zou vinden die haar kan evenaren. Een vreemd soort moedercomplex neemt met ieder woord meer en meer bezit van hem en het voelt inmiddels alsof ik op date ben met zijn moeder inplaats van James.
       Maar hij eet dus die slechte adem kan niet slechter worden, toch? Think again. Bij ieder woord zie ik de bloemen op de tafel naast me iets slapper hangen en ook de bediening is al eventjes niet meer langs gekomen.
       IK. WIL. WEG. Wanneer hij de 10e zin inzet met het bekende lijdend voorwerp, is de maat vol. Resoluut veeg ik mijn mond af, kijk langs hem heen en vraag de rekening.
       “Je was klaar toch?” zeg ik zuinig terwijl er nog wat korrels vlees uit zijn mondhoek rollen. Hij knikt en veegt zijn kin met een fysiek zichtbare tegenzin af.

Wanneer ik de straat uit fiets, haal ik opgelucht adem. Dat heb ik overleefd! Ik zet wat steviger aan op de trappers en dan…
       “Wat gaan we we doen?” Zijn snerpende stemgeluid doemt naast me op. Dom als ik ben, antwoord ik naar waarheid: “Cocktails.”
       Hij pakt mijn pols vast en kijkt me breed glimlachend aan. Shit, I’m fucked.

Lichtelijke seksverslaving zonder vertrouwen in monogamie

“BABE! Are you working today?” Ja, ik weet het. Ik ben zo een meisje. Zo’n meisje dat tegen haar Engelssprekende vrienden babe zegt maar begint te kokhalzen als Nederlandse vrienden mij schat noemen.
       “Yes I am, why babe” Dit is zo’n Engels meisje dat zo classy babe ertussendoor fietst, dat het natuurlijk overkomt. Het verbaast me keer op keer hoe ze dat toch zo netjes weet klaar te spelen.
       “I’m coming over. At the bar. I have a date and you need to save me, please help me out?”

Je moet iets van mij weten. Ik hou ervan om de juiste locatie te vinden voor de juiste mensen. Locaties kunnen zóveel doen voor de interactie tussen mensen. Zo heb ik een favoriete ontbijtspot, een goede ‘ze werden wakker en hebben een kater en ik niet’ spot en natuurlijk ook een paar plekken voor dates.
       Nodig je me rond 18:00 uur voor een date? Dan ben ik bij Volt te vinden. Lekker anoniem eten is soms ook wat waard, weet je. Nodig je me later dan 22:00 uur uit? Tja…
       Ervaring leert dat de kansen dat je een egocentrische zak met een lichtelijke seksverslaving die niet gelooft in zelf monogaam zijn maar wel in monogamie voor ‘jouw’ vrouwen, iedere 5 minuten na deze tijd verdubbelen. Dus maakte ik een deal. Ik breng al deze bewijsexemplaren van mijn verschrikkelijk slechte smaak mee naar House Bar en zij helpen me van je af. Prima bekeken, toch? Het zijn zulke schatjes, die mixologen.

Whisky, Moscow Mule of is het een The Last Word?

“Wat gaan we we doen?” Zijn snerpende stemgeluid heeft sinds de afgelopen 5 minuten een soort verveelde irritatie in zich. Hij gaat mee. Niet omdat ik dat wil, niet omdat ik hem uitnodig maar gewoon omdat ik te laf ben om hem te zeggen dat ik hem niet meer in mijn buurt wil hebben. Zwijgend fiets ik van Volt naar House Bar, waar Jane al trouw op me wacht. Ze glimlacht, doet alsof ze me niet kent en volgt alle afgesproken regels.
       De regels zijn simpel: Is hij leuk? Dan geef je me een The Last Word – mijn favoriete cocktail die alle geweldige momenten net nog wat meer geweldig maakt. Is hij een twijfelgeval? Dan gaan we voor de Moscow Mule – een twijfelachtige cocktail die voor de één heel fout is en voor de ander dus echt prima te doen. Is hij verschrikkelijk? Dan serveer je iets met whisky. Hoe harder ik moet rennen, hoe meer whisky.
       Niet dat ik whisky haat, in tegendeel! Maar whisky ontsmet het best van alle drankjes die ik graag drink, en een beetje ontsmetting én troost na een date die me whisky opleverde is altijd welkom.

We krijgen de menukaarten van Jane en terwijl ik ga zitten voel ik zijn adem even heel dicht in mijn nek. De mengeling van geuren die uit zijn strot komen zijn het best te beschrijven als een aroma van putlucht en verrot vlees.
       Hij is te dichtbij, schiet het door mijn hoofd. Veel te dichtbij.
       “Hi! Wat kan ik voor jullie doen?” Jane glimlacht ons toe. Ik wil mijn mond openen wanneer hij zijn hand op mijn been legt. Door mijn panty heen voel ik hoe nat van het zweet zijn hand is. Zijn vingers kruipen omhoog onder de rand van mijn jurkje. Ik huiver, veeg zijn hand weg en neem afstand.
       Hij? Hij heeft niets door. Evenals Jane, trouwens. Die haar vragenvuur al gestart is. Met vragende, grote ogen kijkt ze me aan:
       “Kan ik iets voor jullie inschenken? Iets wat jullie lekker vinden? Wil je iets drinken? Drinken?”
       Bij het laatste woord maakt ze met haar hand een beweging alsof ze zelf wat drinkt.

Als ik na alle vragen nog niet reageer worden haar ogen groot, houden mijn blik gevangen en in één adem roept ze bijna manisch: “We hebben whisky cocktails, whisky met ijs, een dubbele whisky. We doen alles met whisky. Je kunt meerdere verschillende whisky’s krijgen, hoeveel trek heb je in whisky? Wil je anders gewoon de hele fles?”
       Ze haalt even adem en besluit dan: “Goed. Iets met whisky in ieder geval. Veel whisky. Zullen we voor whisky gaan?” liefelijk houdt ze haar hoofd scheef en  kijkt me met een manische lach aan. 
       Noted Jane, thanks.

Zijn zweterige hand vindt mijn been weer en wrijft iets te ver naar binnen en iets te ver omhoog. Om eerlijk te zijn vind ik iedere millimeter die mijn huid tegen dat van hem aan komt al een ‘iets te’, maar dat laten we even buiten beschouwing. Geschrokken kijk ik hem aan.
       Wat doe je?!” snauw ik hem toe. Ik sta op, bedank Jane en loop weg. Dit keer om iets sneller de locatie uit te stormen dan hij. Dit keer om zeker 30 minuten om de hoek te blijven wachten tot ik hem met afhangende schouders zie wegfietsen.

Dit keer met een besef dat ik misschien voortaan echt eenkeer beter ‘NEE’ moet leren zeggen.


Dating drama is een serie over daten, verliefd worden en de geweldige missers tot je uiteindelijk jouw ware vindt – of gewoon besluit 30 katten te kopen en in een buitenwijk van Zwolle te gaan wonen. Welkom in een kruising tussen een collage en een dagboek. Volg mijn alter ego Noëlle op de voet, terwijl ze in een parallel universum de liefde (onder)zoekt.
Zoals het gebeurt met creaties kunnen er overeenkomsten plaats vinden tussen mijn (Cherylle) echte leven en dat van Noëlle, dit is strikt gebaseerd op toeval.

3
Change language