Dating drama

Dating drama #6: Witte toetsen en Italiaanse meisjes

Soms heb je dat gewoon. Dat je in de ogen kijkt van iemand en direct weet: JA! Ja, dit is het dus echt HELEMAAL… Niet. Gewoon helemaal niet dus. Overleven in de urban jungle die Amsterdam is, is lastig zat. Maar overleven in de urban dating jungle bereikt heel nieuwe levels. Om nog maar te zwijgen wat het met je doet als je er ineens achter komt dat monogamie slechts een optie is… Shit, dit gaat mis!

Ik kijk naar mijn schoenen, mijn onderbenen en weer naar mijn schoenen. Ik heb best kleine voeten. Het is vier uur in de ochtend, mijn bloed is meer whisky dan wat anders en dát valt mij op. De donkerrode laarsjes zouden van een klein meisje kunnen zijn. Evenals de magere onderbenen die erboven uitsteken, trouwens. Ik ben niet zo lang, maar toch… Ik ben volwassen. Ik heb mijn papieren, ik heb een baan en ik betaal netjes mijn belastingen. Ik ben een volwassen vrouw. Een volwassen vrouw die op dit tijdstip in de McDonalds zit en naar haar schoenen staart. Maar het zijn mooie schoenen, dat dan weer wel.

“Babe!” Het wordt lang uitgerecht. De witte stof die over haar schouders hangt, springt direct in het oog. Ik ben dronken, zij is in de war en hij? Hij omklemt haar middel. Ze is perfect. Zelfs met dat rare witte ding dat ergens tussen een blazer en een cape blijft zweven, is ze perfect. Té perfect. Het type perfect dat om 4 uur ’s nachts nog steeds perfecte rode lippen heeft, terwijl mijn lippenstift achter is gebleven op alle whiskyglazen in drie kroegen terug.
       “Ba-be!” roept ze nog eens met dat vettige, Italiaanse accent. Hij omklemt haar dunne middel, zij duwt hem weg. Ze beent naar me toe – iets wat niet gracieus hoort te zijn is bij haar gewoon weg adembenemend mooi.
       “Ja, hallo!” Roept ze in het Italiaans. Ik kijk verdwaasd op. 
       “Antwoord me gewoon even. Wwat wille jij hebben?” Klinkt het in het Engels. De woorden klinken dik in haar mond, maar charmant. Op die gekke manier die enkel Italianen die Engels spreken kunnen klaarspelen. Ik mompel dat ik een cola wil, zij vult het aan met een light en vervolgens slaat hij zichzelf weer om haar kleine, Italiaanse, perfecte lijfje. Hoe heeft het tot hier kunnen komen?!

Ik wil slapen, Lex

“Ik wil je uitnodigen voor een whisky, stuur je een locatie.” Ik zet mijn voeten iets steviger op mijn trappers en fiets richting het Leidseplein. Lex belt me, Lex! Na een maand whatsappen, na een maand proberen af te spreken, na een week stilte en heel veel avonden lang bellen… Belt hij me nu. Ik zie er niet uit, heb net wederom een vreselijke date achter de rug, maar het maakt me niet uit. Lex is in Amsterdam, ik ben in Amsterdam en we hebben beide tijd. Met een gigantische glimlach storm ik op het whiskycafé af.

“Noël!” Een jongen van net geen 1,75 komt op me af en sluit me in zijn armen. Ik kom tot zijn borst en snuif zijn geur op. Een diepe geur van mannelijkheid, rook en iets wat ik niet thuis kan brengen. De geur van Lex. Hij geeft me direct een kus op mijn haar en pakt mijn hand. Gedwee loop ik achter hem aan, het whiskycafé in.
       “Doe mij maar een Knob Creek en geef haar maar een…” Een vaag geluid komt uit zijn keel. Ik ben niet zeker of hij even stikte of een woord zei, maar de barman snapt het blijkbaar direct want een fles met simpel, wit etiquette erop wordt voor mijn neus neergezet. Laphroaig staart me aan van de zwarte letters op het witte label. Ik grinnik. Lex legt zijn hand op mijn onderrug.

“Met Noëlle?” Ik heb een dikke tong als ik Angelica aan de andere kant van de lijn hoort ontploffen, ik begrijp maar de helft en voor ik het doorheb zit Lex met de telefoon in zijn hand. Ik kijk glazig voor mij uit, terwijl ik half registreer dat hij haar de aanwijzingen geeft naar het Leidseplein. Ik leg mijn hoofd op zijn schouder en mompel binnensmonds: “Ik wil slapen, Lex.” Hij legt zijn arm om me heen en hangt op.
       “Dus,” hij lacht mij breed toe, “wat ik vertelde: ik ben dus net afgestudeerd aan het Conservatorium en ben nu bezig met mijn master. Mijn huis is een soort walhalla voor iedere toetsenist. Al heb ik al mijn zwarte toetsen laten vervangen door witte exemplaren. Ik hou niet van zwart.”

Tongen uit de wc

Whiskybenen. Shit, ik heb whiskybenen. Van die benen die alle kanten opvallen, gewichtloos en tegelijk zó zwaar voelen. Ik probeer wankel op te staan van de wc. Ik weet niet eens welke wc dit is, ik weet niet hoe lang ik hier al zit, ik weet eigenlijk helemaal niets. Behalve dat mijn benen zo zwaar zijn en mijn hoofd zo licht. En wanneer ik naar boven kijk, draaien die eigenschappen zich om. Ik besluit nog even te blijven zitten omdat ik niet meer kan bedenken of ik al had geplast. Na gevoelsmatig 5 minuten, sta ik op en loop ik het hokje uit.

Met een cilinder als blik, neem ik plaats aan ons tafeltje. De hand van Lex is inmiddels weg. Dwaas kijk ik op en zie zijn hand. Onder haar witte blazer. Ze giechelt, ik kijk dwaas. Lex zoent haar nek, voelt plekken waar hij een goede vriendin van zijn date niet zou moeten voelen en kijkt me vervolgens aan. Hij bijt op zijn lip. Waarom bijt hij op zijn lip?!

Zijn hand pakt die van mij en hij kijkt vriendelijk naar me. “We kunnen delen.” Zegt hij stellig, terwijl hij naar Angelica gebaard. Ik blijf dwaas voor me uitkijken. Angelica giechelt wat en voor ik het weet, zetten twee zware handen mij neer op het bankje. Ik zie mijn schoenen. 

Goodbye my lover, goodbye my friend

Ik heb best kleine voeten eigenlijk, wist je dat? De donkerrode laarsjes die ik draag doen altijd een beetje pijn. Terwijl ik aan mijn te grote beker Cola Light frunnik, neem ik een langdurige slok. Handig, die rietjes. Wel zonde van het plastic. Mijn voeten wiebelen wat voor mij uit, op de maat van het gewiebel zing ik een liedje in mijn hoofd. Angelica en Lex zoenen weer en ik? Ik voel me het lelijkste, stomste en domste meisje van heel Amsterdam. Wat zeg ik? Nederland. Oké, de wereld. 

Mijn telefoon gaat, ik neem op, Lex legt zijn hand op mijn rug en trekt me naar hem toe. Ineens breekt er iets in me. Hij was zo leuk, hij was zo lief. Hij was grappig, intelligent, getalenteerd… En nu? Nu zit hij met stomme Angelica. En stomme Lex denkt dat ik wel mee doe. Ik huil. Geluidloos, maar met dikke, verdwaalde tranen. 

Witblond haar danst voor mijn ogen. Ik neem nog een slok van mijn Cola, al is die al een tijdje op. “Noëlle?” Ik kijk op maar zie door de tranen niets. “Je bent het. Wat… Wat doe je hier?” Ik mompel zijn naam, ik mompel haar naam. De handen van Nadine pakken me op. Ik wankel naast haar en het huilen wordt ineens harder. Ze legt mijn hoofd tegen haar schouder en houdt me stevig vast. Ik huil, ik huil steeds harder. Achter me hoor ik nog steeds het gesmak van hun gezoen.

Gered

“Goedemorgen lieverd.” Mijn haar word uit mijn gezicht geveegd en een zachte zoen wordt op mijn voorhoofd geplant. Ik schiet overeind. De dikke geur van vanille en pannenkoeken werkt zich mijn neusgaten in, gevolgd voor de geur van koffie. Nadine zit naast het bed en kijkt me glimlachend aan. Ze zet me een dienblad met eten voor. Ik kijk haar dankbaar aan, terwijl ze naast me komt zitten.

“Weet je…” Ze peutert wat aan haar pyjama, “ik heb Angelica altijd een trut gevonden. Ik zou niet over haar inzitten. En Lex? Hij was leuk enzo, maar niet helemaal jouw type. Je kunt beter krijgen dan een gast die er met een goede vriendin van je vandoor gaat en je kunt betere vrienden krijgen dan een meisje dat de jongen die je oprecht leuk begon te vinden, begint af te lebberen. Je kunt beter dan dit, Noël.”
       Ik ben stil. Ik neem een hap. Ik kijk staar voor mij uit.
       “Lieverd… Is het niet genoeg zo? Je hebt niets anders dan nare types die elkaar in een recordtempo opvolgen. Hoe kun je nog blijven daten? Neem een pauze, lieverd. Je gaat eraan onderdoor.”
       Ik blijf stil zitten, ik slik, ik neem een nieuwe hap.
       “Praat met me, lieverd. Waar zit je?”
       “Nadien?” Mijn stem is klein, breekbaar.
       “Ja?”
       “Wat is er mis met me? Waarom ben ik zo lelijk, zo stom, zo dom, zo vreselijk… Alles. Wat is er mis met me dat ze mij massaal niet willen? Waarom lijkt het alsof ze mij allemaal niet willen? Ik doe zo erg mijn best, maar niemand zit op mij te wachten… Ik… Ben ik…”
       Nadine kijkt me met grote ogen aan. Ogen vol wijsheid, vol medeleven en vol afschuw. “Dat is dat. Je stopt met daten. Voor minimaal 2 maanden!”

Ik stop met daten, voor 2 maanden. Want al dat daten… Al dat daten zorgt dat mijn zelfvertrouwen een nieuw dieptepunt heeft bereikt.


Note van online native:
Deze Dating Drama is gericht op mental health en de keerzijde van daten. Zorg dat je op jezelf past, zorg dat je van jezelf houdt en zorg dat je nooit over je eigen grenzen heen gaat. Voor iedereen die zich in Noëlle kan herkennen: je bent het wél waard. Je bent het altijd waard geweest. Het enige ‘probleem’ nu, is dat je het jezelf even niet waard lijkt te vinden. Let op jezelf, want je bent te mooi om te verliezen.


Dating drama is een serie over daten, verliefd worden en de geweldige missers tot je uiteindelijk jouw ware vindt – of gewoon besluit 30 katten te kopen en in een buitenwijk van Zwolle te gaan wonen. Welkom in een kruising tussen een collage en een dagboek. Volg mijn alter ego Noëlle op de voet, terwijl ze in een parallel universum de liefde (onder)zoekt.
Zoals het gebeurt met creaties kunnen er overeenkomsten plaatsvinden tussen mijn (Cherylle) echte leven en dat van Noëlle, dit is strikt gebaseerd op toeval.

Change language