Dating drama

Dating drama #5: Deze is voor jou, gladjakker

Soms heb je dat gewoon. Dat je in de ogen kijkt van iemand en direct weet: JA! Ja, dit is het dus echt HELEMAAL… Niet. Gewoon helemaal niet dus. Overleven in de urban jungle die Amsterdam is, is lastig zat. Maar overleven in de urban dating jungle bereikt heel nieuwe levels. Deze week mijn hoogte punt – of noemen we dat een dieptepunt? Ik besloot op een Tinder date te gaan. Ik weet het: Tinder is passé, maar ik wilde ook gewoon eens mee doen. Je vroeg erom: deze is voor jou. Je maakte het tot hier, gladjakker.

Het is een match. Lachend kijkt een jongen met asblond haar me aan, hieronder is de boodschap in een zwierig lettertype geschreven. Het is een match, gôh… Is hij niet een beetje te eh… Knap voor mij? Alsof hij mijn verbazing kan voelen, begint hij direct het gesprek.
       “Hé match!”
       “Lastige naam om te typen?”
       “Betrapt, haha.”
       Arthur is aan het typen.
       Arthur is aan het typen.
       Arthus is aan het typen.
       “Zag op je Instagram dat je blogt. Als ik met je date, kom ik dan direct op je blog?”
       “Nee hoor, alleen als je echt significant slecht bent in daten. Hoe slecht ben jij in daten, Arthur?”
       “Beter dan in verhuizen.”
       “Hahaha, wat?!”
       “Ik ben nu aan het verhuizen. En dat gaat niet zo goed. Mag ik een drankje voor je kopen om toch het gevoel te hebben dat ik vandaag nog wat goed kan doen?”
       “Smooth.”
        “Vond ik zelf ook wel. Geef even je nummer, dan bellen we over hoe en wat.”


Met de breedste glimlach stap ik mijn favoriete bar binnen. “Hi babe!” klinkt het zwoel vanachter de bar. Op een drafje loop naar haar toe en sluit haar in mijn armen. Terwijl ik iets fruitigs van haar shampoo ruik, kijk ik schichtig om mij heen.
       “Wie zoek je?” Jane laat iets meer ruimte tussen de woorden, zodat ze mijn blik beter kan volgen.
       “Kom je voor Nadine? Ze werkt vandaag niet. Of…” haar ogen scannen mijn outfit en dan lacht ze breed. Jane heeft mij door, wat ook niet zo gek is aangezien we zelfs een afspraak hebben voor zulke gelegenheden. Ik knik bevestigend en ga op de barkruk zitten.
       “Oké.” Ze rekt de ‘e’ uit terwijl zee en glas water naar me toe schuift en mijn standaard drankje begint te maken. Haar ogen laten mij niet los. Ik haal diep adem en vertel haar over Arthur.

Vanochtend wist ik nog niet dat hij bestond en straks zit ik tegenover hem aan de bar, tenminste… Dat hoop ik. Je weet het nooit met die Tinder types: ze laten je net zo makkelijk zitten voor een nieuwe swipe die dichterbij woont. Maar hé, voiceclips van een goede stem hebben toch altijd weer een magische uitwerking op me en daarom zit ik nu hier. Te wachten. Op Arthur. Van Tinder. Zucht. Verveelt open ik de app en scroll ik terug naar het gesprek tussen Arthur en mij.
       Net wanneer ik ongeduldig word, gaat mijn telefoon. Hij zit in de serre. Met tegenzin loop ik naar de serre toe. Min één: ik moet hem escorteren de bar in omdat hij bang was dat hij mij niet van de foto’s zou herkennen. Yes, we hebben er één mensen, de serial swiper!

“Wat een gladjakker,” mompel ik
“Wat?” reageert hij afwezig

“Hi,” semi-relaxed zit hij onderuit gezakt op de bank in de foyer. Onhandig houdt hij zijn telefoon in de lucht om een foto te maken van de serre. Zelfs van deze afstand kan ik zien dat hij geen goede foto maakt en dat een achterlijk transparante poging is om zo nonchalant mogelijk over te komen. Hij kijkt me aan, haalt sloom een hand door zijn haar en zegt met iets te veel lucht: “Dag dame”.
       Een rilling loopt over mijn rug. Really? Hij ziet mijn verdwaasde blik aan als uitnodiging, pakt mijn hand en kust de rug ervan. De rilling komen opnieuw op. Ik wil dit niet. Wat doe ik hier?!
       “Je bent echt,” zijn stem heeft een hese toon, heser dan dat zijn stem leek aan de telefoon. Terwijl hij zijn ogen over mijn lichaam laat glijden, likt hij zijn lippen. “En hoe,” voegt hij eraantoe.

De rilling die over mijn rug loopt is nu zó heftig, dat ik een fysieke uiting niet kan onderdrukken.
       “Wat een gladjakker,” mompel ik per ongeluk hardop. “Wat?” reageert hij afwezig. “Laten we naar binnen gaan,” verzucht ik. Here we go again.

“Kan je dat aan? Dat moet je wel aankunnen hoor. We kunnen anders niet samen zijn.”

Zodra we de bar inlopen, loop ik met een grimas langs Jane die me een veel betekende blik terug schenkt. Met tegenzin pak ik mijn drankje en neem plaats op een van de banken achter in de zaak. Van de vorige keer heb ik wel geleerd dat plekken aan de bar soms iets te intiem kunnen zijn. Tijd om afstand te creëren tussen ons, heel veel afstand. Een tafel aan afstand. Alsof hij mijn gedachtes kan horen gaat hij gewillig op de stoel tegenover mij zitten.
       Ongemakkelijk druk ik mijzelf in het hoekje. Hoe verder, hoe beter. Hij kijkt naar mijn drankje en likt zijn lippen opnieuw. Het heeft wat weg van een tekenfiguurtje hoe hij zijn harde, strakke lippen likt. Mijn smetvrees kom in alle hoedanigheid op, maar Arthur heeft het klaarblijkelijk niet door. Ongevraagd omklemt het steeltje van mijn poezelige cocktailglas met zijn potige handen en neemt een slok. De blauwe verf die op zijn handen zat, blijft achter op het steeltje en bij de derde slok die hij neemt, is het hele glas besmeurd met verf. Hij neemt nog een slok en begint zijn monoloog.

“Dus. Zoals ik al zei…” Hij had nog niets gezegd, maar ik blijf ik stilte luisteren.
       “…ik ben dus acteur. Heel interessant beroep. Ik merk dat als ik speel gewoon in een soort roes raak. Kan je dat aan? Dat moet je wel aankunnen hoor. We kunnen niet samen zijn als je het niet aankunt dat wanneer ik in mijn roes zit, ik geen oog of tijd meer voor je heb.” Weer likt hij zijn lippen op die typische manier, weer krijg ik de rillingen.
       “Acteren is heel zwaar. Het is zo zwaar. Sommige mensen snappen niet hoe eenzaam dit vak is. Ik móet mensen achter me laten want mijn rollen vragen dit van me…”
       Ik knipper een paar keer met mijn ogen. In de afgelopen 15 minuten heeft hij een lang relaas losgelaten over hoe zwaar zijn vak is en hoe goed hij is aangezien. Oh en hoe bescheiden hij is gebleven. Ondertussen drinkt hij zijn eigen en mijn drankje op. Beide glazen zitten nu onder een laagje blauw verf. Verveeld kijk ik op mijn Apple watch. Hoe lang moet ik blijven zitten tot het niet meer onbeleefd is om weg te lopen?
       “…maar op de planken staan was toch niet echt mijn ding. Ik wil me meer focussen op film nu. Ik heb op heel veel filmfestivals gestaan. Dat is behoorlijk wat, maar hé. Ik ben dan ook wel echtgoed. Ik heb al jaren ervaring.”
       Ik glimlach en breek in. “Hoe lang deed je dit ook alweer?” hoor ik mijzelf zuinig vragen.
       “Een jaar. Nou ja…” Hij denkt zichtbaar na. “Bijna.”

Ik verslik me wanneer Jane aan komt lopen. Ze heeft een eikenhouten vat met minimaal 5 liter whisky in haar hand, zet deze zijdelings op de tafel naast ons en kijkt mij twee seconden onafgebroken aan. Vervolgens vult ze behendig onze glazen water bij, kijkt hem aan en vraagt dan of hij nog wat zou willen drinken. Bij mij gebaard ze naar het groteske vat vol met whisky naast me, zonder wat te zeggen of een spier te vertrekken. Nog voordat ze is uitgesproken, pakt mijn Tinder date zijn telefoon en begint een voiceclip te luisteren.
       Jane en ik wisselen een blik uit en ik gebaar dat we het nog even aankijken. Een knipoog volgt in mijn richting en een gepaste afkeurende blik wordt naar Arthur geschonken. Arthur zit inmiddels zo diep in zijn telefoon dat hij niets door heeft.

“Thank you, yoga!” bedenk ik me, terwijl ik mijn rug hol trek

“Ik moet gaan.” Zijn stem galmt iets te hard door de bar heen. “Ik ga naar een Latin feest.” Hij staat op en trekt zijn jas aan. “Als ik nu ga, ben ik nog net op tijd.” Ik sta ook op, trek mijn wenkbrauwen op en hij antwoordt met een lang gezicht: “Je mag mee?”
       Zijn handen vouwen zich om mijn middel en hij vraagt het nogmaals. Dit keer iets te dicht bij mijn oor. Ik trek me los en loop naar de bar. “Laten we afrekenen.”

Houdini is er niets bij: Arthur bezit serieuze kunsten in het verdwijnen wanneer er een rekening op tafel komt. Ik reken af, wens Jane een fijne avond en loop naar buiten. Eenmaal buiten staat hij ineens weer naast me. Zijn handen iets te laag op mijn rug, mijn handen met mijn fietssleutels strak tegen zijn borstkast gedrukt. Afstand! Ik wil afstand. Ongemakkelijk zet ik een stap naar achter, die hij direct beantwoordt met een stap naar voren.
       Ik zet nog een stap naar achter en hij zet nog een stap naar voren. Met zijn 1.90 meter buigt hij zich iets te gemakkelijk over mijn 1.62 meter heen. Hij buigt naar voren, duwt zijn droge lippen mijn kant op en sluit zijn ogen. Thank you yoga! bedenk ik me, terwijl ik mijn rug hol trek en zijn lippen over mijn hoofd heen zie verdwijnen.

Bij de derde poging, draai ik me van hem af en haal mijn fiets van slot. “Dit moeten we vaker doen.” Zijn hand vindt weer een plek in mijn rug, zijn lippen raken mijn wang. Hij loopt van me vandaan, draait zich om en zegt dan: “Ja, ik vond dit leuk. Laten we dit vaker doen.”
       Als hij geen monoloog had gehouden ter lengte van onze date, had ik in die laatste zin een vraagteken kunnen horen, nu weet ik dat dit meer een opdracht dan een hartenwens is.
       “Veel plezier vanavond,” antwoord ik. Hij glimlacht en zegt: “Nee, ik zei: dit moeten we vaker doen.” Ik glimlach vriendelijk terug: “En ik zei: veel plezier vanavond.”
       Hij kijkt mij met een niet begrijpende blik aan. “Vond je het niet leuk?” Ik glimlach terug. “Dat lijkt me duidelijk. Veel plezier vanavond.”

Ik pak mijn fiets, stap op en fiets richting huis. Ik wil hier weg. Nog voordat ik Nieuwezijds Voorburgwal ben uit gefietst, gaat mijntelefoon. Lex belt. Na een maand whatsappen, na een maand proberen af te spreken, na een week stilte en heel veel avonden lang bellen… Belt hij me nu.
       “Waar ben je?” zijn stem klinkt diep, vriendelijk en een beetje verleidelijk.
       “Ik fiets nu in het centrum. En jij?”Hij haalt diep adem, de zenuwen sijpelen door zijn stem door.
       “Ik wil je uitnodigen voor een whisky. Ik stuur je een locatie.” Ik zet mijn voeten iets steviger op mijn trappers en fiets richting het Leidseplein.

Whisky is toch niet altijd iets slechts.


Dating drama is een serie over daten, verliefd worden en de geweldige missers tot je uiteindelijk jouw ware vindt – of gewoon besluit 30 katten te kopen en in een buitenwijk van Zwolle te gaan wonen. Welkom in een kruising tussen een collage en een dagboek. Volg mijn alter ego Noëlle op de voet, terwijl ze in een parallel universum de liefde (onder)zoekt.
Zoals het gebeurt met creaties kunnen er overeenkomsten plaatsvinden tussen mijn (Cherylle) echte leven en dat van Noëlle, dit is strikt gebaseerd op toeval.

Change language