Dating drama, bakken
Dating drama

Dating drama #4: Vriendenliefde

Soms heb je dat gewoon. Dat je in de ogen kijkt van iemand en direct weet: JA! Ja,dit is het dus echt HELEMAAL… Niet. Gewoon helemaal niet dus. Met de smaak van bittere afwijzing nog vers op mijn tong, sluit ik het jaar af. Voor mij geen James de Brit of Bas uit de trein: nee, voor mij heeft Cupido andere plannen – hoop ik. Denk ik. Zou het?

Als vloeibaar vuur, misschien wel lava. Ja, zo zou ik het gevoel beschrijven. Je voelt de warmte bij je been. Zijn warmte, dicht tegen je been. Zit hij echt zo dichtbij? De warmte verspreidt zich in je been en voordat je het beseft staat je hele lichaam in lichterlaaie. Liefde is zo’n ding dat iedereen zegt te willen maar wanneer je het hebt, lijkt niemand zich er echt raad mee te weten. Liefde is geluk en geluk maakt steeds vaker ongelukkig. Het is een paradox: je jaagt iets na om gelukkig te zijn, om er eigenlijk nooit zo gelukkig te worden als dat je in je gedachtes had. Het leven is nou eenmaal geen boek, film, serie of Instagram feed. Oh mens, wat ben je toch heerlijk gecompliceerd. En ik ben zelf zeker geen uitzondering.


Heb je me gemist? Met de witte verf nog op mijn polsen, sluit ik de voordeur van mijn nieuwe huis af. Ik heb jou wel gemist. Tussen het verhuizen, het stadse leven en de gebruikelijke drukte om iets van je leven te maken, had ik geen tijd voor je. Of nou ja. Ik besloot hier geen tijd voor te maken, de wereld niet met jou te delen.
       Het slot klikt, ik hang de zware ketting over mijn stuur. Kijk ons nu, je bent terug. Ik miste je, jij miste mij. Wie had dat ooit gedacht. Maar misschien ben ik gewoon sentimenteler over dingen die ik eigenlijk niet moet missen. Je snapt dat ook dit, jouw schuld is he? Jij gaf me deze inborst zodat ik bij iedere zweem aan liefde lijk te smelten. Ik veeg het zwarte, krullende haar uit mijn gezicht. De grote, groene deur kijkt me glimlachend aan, ik glimlach terug.
       De muren zijn nog nat, de vloer moet nog wennen aan de nieuwe vorm en mijn waardevolle spullen huizen nog in dozen, in een hoekje van mijn nieuwe huis. Maar het is precies dat: míjn huis! Met uitzicht op het Vondelpark ben ik intens gelukkig. Lava-gelukkig. Dat warme gevoel waarvan je denkt: Shit, wat overkomt mij nu? Wat moet ik doen?!

Mijn benen trappen een tandje harder, terwijl ik de tas op het rekje voorop mijn fiets wat rechter zet. Een gelukkig gezin á la YUP fietst voorbij, de vader glimlacht naar me. Ik glimlach terug. Dat is wat buren doen, toch? Dit is mijn leven nu. Dit is mijn geluk. En ik ben intens gelukkig.

Als ik dit maar vaak genoeg blijf herhalen, zal ik het vanzelf wel worden.

Bloem, Amadeo en goedkope port

“Lieverd!” Zijn stem is zoet en ietwat te hoog voor een volwassen man. Het fascineert me hoe hij altijd zo kordaat kan klinken en tegelijk zo liefdevol, zo zoet. Zijn stem klinkt als koekjes, taart en een grote bak zelfgemaakte pasta op de eerste dag van je ongesteldheid. Híj is als een grote bak pasta op die maandelijkse eerste dag vol pijn, ongemak, doorlekken en emotionele achtbanen. Hij is die overdaad aan koolhydraten die je even al dat ongeluk laten vergeten. Koolhydraten-geluk: altijd binnen handbereik en daar om nooit teleur te stellen. Lief hart, nu je weer meer kijkt… Mag ik je voorstellen aan Amadeo, de gay best friend.
       Ik zou mijzelf niet zijn als ik de jongen waar ik zo verliefd op zou worden dat ik vergeet dat er ooit een periode voor hem bestond, niet in mijn leven zou kunnen laten op een andere manier dan dat. Hij is mijn gay best friend. Zo zie ik hem ook – met de nadruk op gay. Dat hij de een na de andere geweldig knappe vrouw zijn bed in lokt, doet hier geen afbreuk aan.
       “Geef het een jaartje,” zeg ik dan, soms tegen mijzelf en soms tegen Nadine. “Of misschien een vrouw en twee kinderen. Uiteindelijk komt hij wel uit de kast.” Om vervolgens bevestigend te knikken om zo kracht te zetten achter mijn eigen bewering.

Het stadsleven suist om mij heen. “Ik ben er bijna, geef het nog 10 minuutjes, goed?” Snel kap ik het telefoongesprek af. Ik fiets van mijn appartement naar zijn grote huis buiten de stad. Zijn heerlijke huis dat naar hem en naar het soepele leer van zijn bank ruikt, waar we altijd iets te dicht bij elkaar staan en waar ik bak in zijn traditionele oven. Zo’n oven die je moet opstoken met houtblokken die hij er altijd netjes onder heeft liggen. Zo’n oven die ik beschreef in een van mijn slaap lekker-stukjes, die ik iedere avond dat we beide in het buitenland of wat eenzaam zijn, voor hem schrijf. Zo’n oven die hij twee maanden na het verhaaltje, ineens in zijn huis had staan.
       Ik trap richting zijn perfecte ogen vol pretlichtjes, die als afgesproken de deur warm openzwaaien wanneer ik binnen kom. Zijn weekendbaardje, gebruinde huid en outfit alsof hij net uit een mannentijdschrift is gestapt bevestigen keer op keer het beeld dat ik al van hem had. Man, deze jongen lééft het leven. Niets geen zeven sloten tegelijk, zoals ondergetekende. Gewoon sterke stappen in een doelbewuste richting. Heerlijk vind ik dat.

Mijn rokje kruipt op terwijl ik mij uitrekom de bakvormen uit het bovenste kastje te halen. “Kleintje.” Hij duwt meplagend opzij, pakt de bakvormen met een nonchalante tred die zo bij hem past. “…dusje raadt het al: allemaal extra cadeautjes voor haar,” terwijl hij de bakvormenvoor mij neer zet, vervolgt hij zijn verhaal over zijn eerste Kerstdag.
       “In Elsa papier?” Ik rek me weer uit om de weckpot met bloem te pakken, hij herhaalt het eerdere gedane ritueel.
       “Natuurlijk, je kunt niet vier worden en géén Frozen papier hebben. Hier.” Het laatste spreekt hij uit terwijl hij de potvoor mij neerzet. Hij legt zijn hand in mijn rug, stopt mijn warrige haar achter mijn oor weg en kijkt even zwijgend naar me. Ik voel zijn blik branden.
       “Goed,” ik schraap mijn keel en dwing mijzelf om naar hem te kijken. “Wat dacht je van chocoladecake met een saus van ingekookte port?”

“…omdat hij alles is waar ik voor vecht om niet te willen.”

“NADINE!” Kermend en kreunend laat ik mij op mijn bed vallen. Bij binnenkomst stond Nadine net in mijn gang. Met een glimlach zei ze veel betekenend: “Jij komt van Amadeo?” ik heb geknikt en haar mee naar mijn kleine appartement genomen, waar we nu beide op bed liggen. Ze haalt diep adem en vraagt dan: “Hoe was het?”
       Ik zwijg. Sluit mijn ogen en open ze weer. Hoe was het? Ja, hóe was het? Een flashback speelt door mijn hoofd: naast hem onder dat dekentje, het speelse geplaag. Zijn opmerking over mijn single bestaan, zijn liefdevolle blik toen ik in snikken uitbrak. Mijn nietszeggende “… dus als je nog een goede man voor me weet?” na mijn relaas hoe niet datebaar ik ben en zijn alleszeggende: “Weet ik, maar die is nu in een sletten-fase.”
       Mijn stilte, mijn tanden die bijten op mijn lip, zijn knipoog toen hij de zin met synoniemen herhaalde.
       Zijn blik om te controleren of ik het wel goed binnen kreeg en de zin juist begreep. Oh god, zijn blik. Lava. Zoveel lava!

“Als het een date was, was het geweldig geweest,” zou ik willen zeggen. Met pijn in mijn hart, weet ik dat dit de enige echte waarheid is. Maar Amadeo leeft en ik droom. Waar hij verdwijnt om het leven te proeven, blijf ik trouw in de stad. Blijf ik trouw aan Nederland om een spoor aan façades te verspreiden. Dat werkt niet. Hoe kan iemand die iedere vijf minuten bevestiging nodig heeft, voor iemand gaan die soms twee weken verdwijnt in de mist? Amadeo is daar waar zijn voeten grond voelen en ik ben altijd met mijn hoofd in de wolken.
       “Het was oké.” Zeg ik over mijn adem heen. Nadine zucht en vraagt op een bijna fluisterende toon: “Waarom ga je er niet gewoon voor?” Ik sluit mijn ogen weer, adem tienmaal diep in en blijf stil. “Noëlle?” Ze neemt mijn naam in de mond alsof het iets fragiels is, iets breekbaars. “Ik denk na.” Antwoord ik haar bits.
       “Waarom ga je er niet voor?” Ze achtervolgt me naar het washok. Ik begin mijn was op te hangen. “Weet ik niet.”
       “Weet je wel.”
       “Oké.”
       “Waarom ben je zo bang hiervoor? Hij klinkt leuk, hij doet leuk, jullie zijn leuk!”
       “Vind je?”
       “Vind ik.”
       Stilte.
       “Ik denk sowieso al eeuwen dat jullie op zijn minst with benefits zijn.”

Een piep in mijn oor. Wat zegt ze nu?! Ik zwijg.Met grote ogen kijkt ze me aan. Je hoort haar denken: waarom geef je niet gewoon toe dat je gevoelens voor hem hebt? Enje hoort mij denken dat ik dat nooit zou kunnen doen. Ze opent haar mond, sluithem weer en helpt mij vervolgens met de was ophangen. We zwijgen terwijl de wasmand steeds wat leger wordt.       
       “Dus?”Ze houdt haar hoofd een beetje schuin en kijkt me aan.
       “Dus wat?”
       “Dus… Geef je het toe?”
       “Nadine. Dit kan nooit gebeuren. Amadeo is… Mijn beste vriend. Eén van mijn beste vrienden. Ik kan niets met hem beginnen. Ik heb zo hard gewerkt om in dit groteske Amsterdam een paar goede, lieve vrienden te vinden en onvoorwaardelijke vriendschappen op te bouwen. Ik kan dit niet verpesten doormijn tong in zijn huig te stoppen.”
       “Dan stop je je tong toch gewoon wat minder diep. Ergens tot de hoogte van zijn tong?”
       “Je weet best wat ik bedoel.”

Zwijgend lopen we terug naar de woonkamer, een steek gaat door mijn zij. Het voelt even alsof het me fysiek pijn doet om enkel te denken aan het verliezen van Amadeo als mijn beste vriend. Ik schud met mijn schouders. Casual gooi ik een gesprek op over het eten. Wanneer we naveel wikken en wegen besluiten dat we zelf gaan koken, lopen we vrolijk babbelend naar de Albert Heijn aan de Overtoom. Net voor de ingang kijkt Nadine me slinks aan en fluistert: “En toch vind ik dat je het moet zeggen.”
       Ik sla een arm om haar nek, plant een kus op haar wang en zeg dan op dezelfde toon: “En toch vind ik dat we hier nooit meer over moeten praten.” Precies opdat moment krijg ik een sms’je, het is Amadeo.

Ik vond het leuk je te zien, wanneer kom je weer bakken?


Datingdrama is een serie over daten, verliefd worden en de geweldige missers tot jeuiteindelijk jouw ware vindt – of gewoon besluit 30 katten te kopen en in eenbuitenwijk van Zwolle te gaan wonen. Welkom in een kruising tussen een collageen een dagboek. Volg mijn alter ego Noëlle op de voet, terwijl ze in eenparallel universum de liefde (onder)zoekt.
Zoals het gebeurt met creaties kunnen er overeenkomsten plaatsvinden tussen mijn (Cherylle) echte leven en dat van Noëlle, dit is strikt gebaseerd op toeval.

Change language