Dating drama #2: <i>Een treinreis naar ware liefde</i>

Soms heb je dat gewoon. Dat je in de ogen kijkt van iemand en direct weet: JA! Ja, dit is het dus echt HELEMAAL… Niet. Gewoon helemaal niet dus. Dat gevoel kan zelfs opkomen als je tegenover iemand zit en in de mooiste ogen ooit kijkt. Ik keek in de blauwe ogen van Bas, met twee treinrails tussen ons in wist hij het zeker… Maar is dit wel liefde? Lees nu het nieuwste deel van Dating drama. Leedvermaak = smullen!

Dating drama is een serie over daten, verliefd worden en de geweldige missers tot je uiteindelijk jouw ware vindt. Als een kruising tussen een collage en een dagboek, volgt deze serie zichzelf regelmatig op en aan. Wil je alles lezen? Klik dan op de knop hieronder!


Weet je wat ik zo leuk vind aan mijn vrienden? Wanneer ikvergeet voor mijzelf op te komen, komen zij met opmerkingen die zorgen dat ikdirect mijn schouders recht. Na mijn dramatische date met James, de Brit met lossevingertjes, heb ik mijzelf voor genomen vaker ‘NEE’ te zeggen. De reactie van Pierre daarentegen was onverbiddelijk: “Vaker nee zeggen? Je had zijn vingers moeten breken, god kind toch!”. Ik kan me geen betere beste vriend wensen dan deze heerlijke, temperamentvolle lieverd.

Terwijl ik vage, over geromantiseerde flashbacks zie van mijn vrienden en hun heerlijke karakters – die ik je het liefst állemaal wil vertellen – voel ik het. Ik voel wat branden. Diep in mijn buik, ter hoogte van mijn navel, ontspringt er iets kleins. Dat gekke, tintelende gevoel dat ik altijd voel als iemand naar mij kijkt. Of beter… Wanneer er hordes mensen naar mij kijken. Of dit tijdens een gesprek is met een onbekende, een zakelijke lunch of een presentatie voor 500+ mensen, maakt dit kleine tintelende gevoel niet zoveel uit. Het is er altijd en altijd daar. Ik krul mijn tenen in mijn nieuwe laarsjes terwijl ik voel hoe dit gevoel vanuit mijn navel mijn hele lichaam overneemt. Moeiteloos.

Ik word bekeken. Wat niet zo gek is. Het is 08:15 uur en ik sta op Amsterdam Centraal tijdens een crisis met NS. Het nare is alleen… Iemand bekijkt mij zo aandachtig dat ik het vóel. In een poging om mijzelf af te wenden van deze paranoïde gedachtes, kijk ik strak naar het perron voor mij.

En daar staat hij. Lang en half weggestoken in een nette jas. Zijn sjaal los om zijn nek gebonden en zijn laptoptas zeker in zijn hand. Zijn ogen zijn zo intens blauw, dat ze onder zijn donkere wenkbrauwen door priemen. Ik voel het kriebelen door mijn hele lichaam, met een iets heftigere sensatie vanuit mijn nek naar mijn stuitje. Ik glimlach vanachter mijn sjaal. Hij glimlacht zichtbaar. Ik beweeg een beetje ongemakkelijk en geef hem een gebaar van herkenning, ook al heb ik deze leukerd nog nooit gezien. Hij lacht breed uit en draait zich resoluut om. Het kriebelen neemt af, ik neem een slok van mijn koud geworden koffie en stap de trein in.

“Bas.” Een ietwat bloemige mannengeur vult mijn neusgaten terwijl een grotesk mannenlichaam naast mij plaats neemt. Ik kijkt verschrikt op terwijl ik mijn AirPods uit mijn oren haal. Het is de mysterieuze jongen van het andere perron! Ik doe mijn mond open maar mijn stembanden weigeren. Het gekriebel daarentegen is volledig daar. Mijn stilte en intense verwarring neemt hij als een uitnodiging om naast me te komen zitten en zich voor te stellen. “Ik heet Bas.” Hij slaat zijn jas netjes over zijn benen. “Ik moet naar Nijmegen, en jij?” Ik bazel Ede-Wageningen en sla mijn ogen neer. Hij glimlacht. “Dan zit je nog even met me opgescheept. Dus. Laten we beginnen met je naam.”

1
Read it your way