Life

Over die avond dat ik in een hypocriete trut veranderde

Het is een zweterige dag, zo’n typische Amsterdamse stadshitte golft door de stad. Na een dag vol zakelijke afspraken en te lange fietstochten, ga ik met wat vrienden naar het Comedy Café van Amsterdam. Een gigantische line-up staat me op te wachten en ook een moment dat ik niet snel zal vergeten. Ik veranderde deze avond, tijdens de try-out show van Victor Luis van Es, in een hypocriete trut. En dat terwijl ik toch altijd dacht best oké te zijn.

Met een groepje van vier stappen we het Comedy Café binnen op het IJdock. Achter me hoor ik de deur met een doffe klap dichtvallen. De ruimte is donker en voelt wat zweterig. “Tijd voor koud bier.” wordt er geopperd. Ik knik instemmend maar pas toch mijn bestelling last-minute aan – in een cola en een glaasje kraanwater. Eerst dat vochtgehalte op peil brengen.

De lichten dimmen en al snel stapt de MC van de avond op het kleine podium. Een korte introductie en wat interactie met het publiek volgt. Al snel tik ik goedkeurend op mijn glas. Nog geen vijf minuten binnen en ik lig al in een deuk. “Wat is het eigenlijk voor show?” vraag ik naast me. “Weet ik niet, maar het is altijd goed hier!” wordt er door een van de drie terug gefluisterd.

“…ik word altijd vrolijk van hem. Hierrrrrr is Victor. Luis. van. Es!” Het Amsterdamse accent van de MC bleef onopgemerkt totdat zijn rollende R tevoorschijn kwam. Hij hakt de naam van de Comedian op in op zichzelf staande zinnen waardoor ik mij voorstel dat dit waarschijnlijk een bekende naam moet zijn. Waarom ben ik toch altijd zo slecht met namen?! verbijt ik me.

Een geweldige show volgt. Victor Luis van Es geeft in zijn show een korte reis door zijn leven, wat mij op veel te veel gebieden eng herkenbaar is. Misschien wel zo herkenbaar dat het soms een beetje te eerlijk is. Zo komen de anekdotes uit de kast van zijn Chileense moeder en norse Nederlandse vader.

De Chileense en Surinaamse (jawel, ik ben ook een halfbloedje) liggen mijlen ver uit elkaar. Maar het hebben van een moeder die niet geboren is in Nederland, blijkbaar niet. Het temperament volle van mijn eigen Surinaamse moeder herken ik direct in zijn show. Ook de down-to-earth vader die voor het stabiele huishouden zorgt, is heel herkenbaar. Ik lach me rot en regelmatig mompel ik dan ook naar mijn gezelschap: “Heel herkenbaar dit!”

 

Het plot draait en zo mijn mate van oké-zijn

Na wat leuke anekdotes te hebben gehad en zijn zaal duidelijk op zijn hand te hebben, komt er een plottwist. En hoe! Hij begint over Tinder. Zuchtend kijk ik weg. Alweer zo eentje die over Tinder begint. Easy scoren. Saai! Maar hij houdt vol. Dan begint hij over hoe een vriendschappelijke meet-up verandert in een Tinder-date, nadat een jongen (Robin) per ongeluk zijn match werd op Tinder. Met veel gebaren en een behoorlijk grafische mimiek neemt hij ons mee in deze onbedoelde date – tot de zoen aan toe. De zaal lacht smakelijk. Die Robin zal wel achterlijk zijn; een beetje hetero jongens zoenen!

Victor Luis van Es geeft een beeld van wat zo’n zoen met je doet. En niet in het traditionele, mannelijke stereotype. Hij vertelt openhartig dat hij in de war was. Dat hij even niet meer wist of hij nou op vrouwen – zoals zijn super-latino broer – of op mannen valt. Of misschien wel gewoon op Robin? De zaal lacht smakelijk en precies op het juiste moment. Die rare mannelijke Tinder-date Robin die zegt dat hij niet homo is maar wel met mannen zoent!

“Dus… Ik stuurde Robin opnieuw een bericht. Misschien ben ik wel echt gewoon voor Robin. Dat moeten we testen, toch?” Een zin over computers die beter weten wat jij zelf zoekt en Tinder die je beter kent dan jijzelf, volgt. Hahaha – de zaal lacht en lacht. Van Es laat dan plots een korte stilte vallen en kijkt met zijn priemende blik de zaal in en zegt:

“Dat was een jaar geleden.”

Zaal blijft stil.

“Robin en ik zijn nu een jaar samen.”

De zaal blijft stil. Ongemakkelijk wordt er op de stoelen geschoven. Een stille groepsdruk lijkt plots aanwezig. Alsof wij, als bespeelde zaal, nu ineens Van Es willen bespelen in het toegeven dat dit een grapje is. Zou hij echt gay zijn? Zijn “…dat is best wel gay…” opmerkingen, krijgen ineens een andere lading.

Ik voel bij mijzelf de nijging om op te staan, te klappen. Om hem te zeggen dat het geweldig is dat hij zichzelf zo heeft gevonden, dat goed is dat hij openlijk hierover spreekt. Ik wil hem misschien zelfs wel een knuffel geven; zo breekbaar als hij daar staat.

Wat doe ik?

Ik blijf stil. Net als de rest kijk ik naar Van Es. Priemende ogen, wachtende tot hij de clou van deze grap onthult. De clou komt niet. En zo eindigt Van Es met een: “Fijne reactie…”.

En met slechts die woorden, heeft hij ons allemaal nogmaals flink weten te bespelen. We zijn hypocriet met onze eeuwige strijd voor gelijkheid. Maar wanneer iemand in een veilige omgeving als dit op nog geen 10 meter afstand zijn levensverhaal uit de doeken doet… Dan zijn wij het, die stil en dwingend hem vrijwel smeken om toch te voldoen aan onze hetero stereotypen. Want hé, gay is niet grappig. En hij is tenslotte ‘niet gay’, toch?

Toch..?

TOCH?!

Change language